Bruggen slaan

In de tijd dat ik opgroeide, waren Duitsers nog altijd stom. En slecht. En fout. En hoewel ik altijd van mening ben geweest dat ‘de Duitsers van nu’ toch niet verantwoordelijk zijn voor ‘de Duitsers van toen’, voelde ik ook altijd wel ‘iets’ van binnen als het over Duitsland ging, of als ik Duits hoorde praten. Iets. Lekker vaag. Noem het een zekere afkeer. Of het in zeker opzicht neerkijken op. Of een niet echt op iets concreets gebaseerde afwijzing.

Geschiedenis schiet wortel, en als je alleen kijkt naar voorbije oorlogen en de huidige relaties tussen desbetreffende volkeren en landen, zijn daar over de hele wereld genoeg voorbeelden van te vinden.

Vandaag zaten we heerlijk aan het strand te lunchen, toen zoon S besloot dat hij wilde slapen. Ik legde hem in zijn buggy, waar zijn oog voor het eerst op de driejarige buurjongen viel. Van slapen kwam niets meer. De buurjongen zat te eten, dus S wilde natuurlijk ook weer eten. Om de paar seconden draaide hij zich om in zijn stoel om te zien wat de jongen nu weer deed. Toen het jochie klaar was met eten en met een handvol voertuigjes naar een grote bank liep die achter ons stond, was S ook klaar met eten. ‘Mama, uit!’ Maar zonder op mijn hulp te wachten, gleed hij al van zijn stoel.

Het blonde mannetje had een locomotief, een zandschuiver en twee tractors in zijn kleine handen. Hij gaf de coolste tractor aan mijn donkerharige peuter. Die glimlachte dankbaar en opgetogen en keek naar wat de oudere jongen deed – om dat daarna ook te doen. Fabian, zo heette hij, begon een heel verhaal in het Duits. S antwoordde in een haast onverstaanbare mix van Nederlands, Catalaans, Spaans en zijn eigen taal. En o, wat hadden ze een lol! Ze hebben daar wel een halfuur zoet staan spelen samen, onder het goedkeurende oog van hun ouders, andere restaurantgasten en het personeel. Iemand zei: ‘Wat maken kinderen toch gemakkelijk vrienden.’

Ik dacht aan hoe waar dat is. Kinderen maken – over het algemeen – enorm makkelijk vrienden. Zelfs al spreken ze niet dezelfde taal, toch begrijpen ze elkaar. Ze spelen samen, praten samen, hebben samen lol. Ze zijn nog ‘schoon’, kennisloos wat betreft aardse zaken, en communiceren onbevooroordeeld met elkaar. Duitsland-Nederland is wat hen betreft gelukkig niet beladen. De Europese Unie is maar één land, crisisloos. Grenzen bestaan niet. Alleen maar bruggen.

kinderen-volwassenen: 1-0

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s