(R)emigreren

Er zijn van die dagen dat je, zonder dat je het zelf in de gaten hebt, je blik richting de grond richt. Bij elke stap die je zet, kom je verder, zonder te zien wat voor je ligt. Laatst liep ik zo – kin op borst – over een zonovergoten Passeig de Colom, een brede avenue tussen het oude postkantoor en het standbeeld van Columbus. Ik werd niet teleurgesteld: ik zag een muntstuk van 2 euro en er lagen vele goudkleurige, plastic snippers op de grond, als bewijs van het feest van de avond ervoor. Honderdduizenden mensen waren op de been om de FC Barça-spelers toe te juichen, omdat ze de Liga gewonnen hadden.

De snippers herinnerden me aan een ander cupfeestje van Barça, negen of tien jaar geleden. Ik bedacht me hoe te gek het was om me toen te scharen tussen al die uitzinnige clubfans. Eind 20 was ik, en ik woonde nog niet lang in het mooie, bruisende Barcelona. Zo’n voetbalfeest, dat veel verder ging dan voetbal alleen, had ik nog nooit meegemaakt. Ik voelde een (uiteraard misplaatste) trots, want Barça was nu ook van mij. Ik was geëmigreerd en Barcelona en Barça behoorden mij toe.

Emigreren. Ik vond het altijd een woord met een indrukwekkende betekenis. Emigreren, dat was verhuizen naar een ver land, waar het ofwel heel erg koud ofwel heel erg warm was. Een ver land, met een totaal andere taal en cultuur dan de Nederlandse. Naar België bijvoorbeeld emigreer je niet, naar mijn mening. Naar België verhuis je.

Zo bekeek ik ook mijn emigratie: ik verhuisde gewoon naar een andere stad, die toevallig wat verder weg lag dan Maastricht, die toevallig voorbij een aantal landsgrenzen lag die daar ooit door koningen bepaald waren. Als Europa één land was geweest, was ik niet geëmigreerd, simpelweg verhuisd.

Er is niks aan, emigreren. Ik bedoel: easy peasy. Appeltje eitje. Je moet wel een en ander regelen, maar als je dat weet en je daarop instelt, is er niks moeilijks aan. En zeker niet als je jong bent, mogelijkheden te over hebt en niet gauw door heimwee geplaagd wordt. Een nieuw avontuur tegemoet is louter spannend. Hoofd recht, borst naar voren, schouders naar achteren, kin in de lucht – en gáán!

Remigreren daarentegen, dat is een heel ander verhaal.

2 gedachten over “(R)emigreren

  1. .. emigreren, remigreren. Een alleen gaan wordt een samen teruggaan mét in hart en hoofd grenzeloze herinneringen!
    Een teruggaan naar daar waar de tijd ook niet heeft stilgestaan.

    Esther, ik wens dat je op een dag kan schrijven ………. én het is goed zo. Kiss.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s