Lunchen aan zee

Lang geleden dat ik dusdanig licht in mijn hoofd de pen erbij pakte. Eerst een echte, en een stuk papier, daarna de digitale pen. De woorden komen lichtelijk beneveld mijn hoofd uit. De ‘backspace’-knop verdient zijn sporen.

Een keer per jaar, op deze datum welteverstaan, trakteer ik mezelf op een lunch aan zee met cocktail(s) erbij. Naar de prijs kijken doe ik met een half oog. Vandaag kijk ik niet op een paar euro meer of minder. Tot een paar jaar terug vloeiden de cocktails ook rijkelijk. Daarna de taxi in, naar huis en lekker naar bed voor een lange siësta. Misschien wel eentje die tot de volgende dag duurde. Vooral de avond niet beleven.

Nu kan dat niet meer. Nu speelt er een peuter al patí met z’n vriendjes en z’n juf, en die kleine verwacht zijn moeder uiterlijk om 17.00 uur in de deuropening. En liefst normaal. Niet dronken. Dus vandaag houd ik het bij één. Een stevige, dat wel. Na een kleine slok heb ik ‘m teruggestuurd: ‘Sorry, te zoet.’
‘Houdt u van wat stevigers?’
‘Vandaag wel.’

Ik kijk. Of liever gezegd, staar. Ik denk. Wimpel weg. Laat weer komen. Knipper een traantje weg. Schrijf in het langwerpige boekje met gold leaf blocking on leather kaft en magneetsluiting: een samenvatting van mijn gevoelsleven van het afgelopen jaar. Maar ook banale dingen komen aan bod. Waar ik zit. Wat ik eet en drink. Dat ik vanmorgen een lieveheersbeestje op straat zag zitten, met zeven stippen op zijn rug. Dat ik op een bankje op een plein ging zitten om daar gewoon even te zitten, zonder iets te doen, en dat daar een zoetroze bloem tussen de planken lag. Tuurlijk, vandaag wel.

Mijmerend staar ik over zee, terwijl ik met mijn rietje door het achtergebleven ijs roer en de wodka steeds harder voel zitten. Volgend jaar zit ik hier niet meer, bedenk ik me. Volgend jaar en het jaar daarop en wie weet hoeveel jaren nog, krijgt onze dag na acht jaar een andere invulling. Haarlem? Noordwijk aan Zee? Ouddorp? Seaside it must be. Raar idee hoor. Zij hier. Ik daar. Ik ga, zij blijft. Een paar jaar geleden nog had ik dat nooit voor mogelijk gehouden. Dan begon ik al te grienen als ik de stad voor een weekje Nederland verliet. Alsof ik een wezenlijk deel van mij achterliet, een deel dat ik nodig had, zonder kon ik niet. Dat ik dat nu wel kan, voelt goed en raar tegelijk.

Het klokje van mijn telefoon zegt dat het tijd is om te gaan. Het dagboek gaat dicht. Ik gebaar de ober om de rekening. Hij, het deel dat mij nú nodig heeft, en ik hem, is weer aan de beurt. Nog enigszins licht in mijn hoofd en met mijn hand om de letters van haar naam om mijn ketting, slenter ik langs het water richting bus. Vanavond toch weer vroeg naar bed.

Een gedachte over “Lunchen aan zee

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s