Aan de oppervlakte

Op een vrijdagavond werd ze geboren. En op diezelfde vrijdagavond ging ze dood.

We mochten haar, tegen de belofte in, niet vasthouden. We mochten alleen maar kijken. En na wat in mijn herinnering nog geen minuut was, nam de zuster haar weer mee. De dag erna werd me gezegd dat we meteen maar weer voor een nieuw kindje moesten proberen. Ik moest rekening houden met mijn partner. Ik moest die of die bellen. Ik moest praten. Ik moest door. Ik moest dat, dit, zo veel dingen, ik mocht niet dit, maar wel dat.

Wat ik wilde, was mijn gevoel uiten, het uit mijn lijf schreeuwen, want daarbinnen maakte het veel te veel kapot. Maar met zo veel (be)oordeling om me heen wist ik niet hoe. Of bij wie. Ik besloot te schrijven. Het was zondagmiddag toen ik achter de computer ging zitten.

Wekenlang heb ik zitten tikken. Rechttoe, rechtaan. De inhoud van mijn hart op papier. Sindsdien schrijf ik op de datum van die vrijdagavond, elk jaar weer, altijd met pen op papier, soms ook op de computer. Woorden aan haar, tussen haar en mij. Voor het oog van niemand. Maar als die dag eenmaal voorbij is, is de inkt van mijn pen leeg. Staken de toetsen van mijn bord. Mijn hoofd wordt leeg. Ik denk heel weinig, voel nog minder. Leef aan de oppervlakte. Inspiratie zie ik niet, hoor ik niet, proef ik niet, ruik ik niet, voel ik niet.

Tot op een zekere dag, geen idee wanneer, het witte scherm weer lonkt en de eerste krabbels moeizaam de regels vullen. Heel geleidelijk gaan de gedachten dan weer vloeien en langzaamaan zal de spreekwoordelijke mist in mijn hoofd optrekken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s