Nooit meer

‘Laten we zo afrekenen. C wacht op me op het plein. Zullen we erheen lopen? Dan nemen we daar afscheid en zien we elkaar nooit meer terug.’

Boem. Dat staat heel dramatisch, zo zwart op wit, maar dramatisch kwam de onbehouwen mededeling niet haar mond uit. Ze lachte haar parelwitte tanden bloot. Ik stond even versteld en met mijn mond vol tanden van de figuurlijke tik op mijn wang die ze had uitgedeeld. Toch moest ik ook lachen.

‘Ja, luister, we kunnen elkaar wel beloven dat we berichtjes gaan sturen, maar dat doen we nu ook zelden. En wanneer komen wij elkaar nou tegen? Ik ben misschien wat bot, maar laten we daar gewoon eerlijk in zijn. We zien elkaar na vandaag waarschijnlijk nooit meer en als dat wel zo is, is dat alleen maar hartstikke leuk!’

Haar directheid stuit bij mij soms op weerstand, maar niet op dat moment. Ik moest haar lachend in alles wat ze zei gelijk geven. Ik had er alleen tot op dat moment niet bij stilgestaan dat onze afspraak ook een afscheid zou zijn. En om daar zo kort door de bocht mee geconfronteerd te worden, tja, dat zou al helemaal nooit in me opgekomen zijn.

Even later stonden we daar dan, midden op een groot plein, overwoekerd met strandgangers, fietsers, skaters en wandelaars.
‘Het allerbeste meid.’
‘Jij ook. Het ga je goed.’
‘Veel geluk.’
‘Jij ook. En ook veel succes.’
‘En we zien elkaar op Facebook.’ Hahaha, dat dan weer wel.

S (m’n peuter) rende haar nog achterna, voor een extra knuffel en tientallen handkussen.

Het is begonnen: de afscheidsronde. De kop is eraf. Een onverwachte, vrij botte, maar ook vooral vrolijke kop.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s