De Ramblas

Met mijn ene hand onder zijn T-shirt, op zijn blote rug, en mijn andere verstrengeld in de zijne die losjes over mijn schouder hing, liep ik gelukzalig en licht in mijn hoofd van de mojito’s over de Barcelonese Ramblas. Van beneden tot boven. Van de haven tot Plaza Catalunya. Ik kon me niet heugen wanneer ik dat voor het laatst gedaan had; de Ramblas, hoe emblematisch ook, wekt afkeer door de honderden of waarschijnlijk duizenden toeristen die er overheen krioelen. Maar op dit late uur konden we vrijelijk slenteren, ongestoord in onze weg. We praatten. Lachten. Communiceerden zwijgend. Herinnerden. Keken. Zagen. Mensen, locals en vreemdelingen. Oude gebouwen, nieuwe hotels. Mooi. Lelijk.

Pakistanen kwamen met een plastic tasje op ons af en boden ons cerveza aan. Slenterende toeristen bleven staan bij de ‘portrettekenaars’ en karikaturisten. Een enkeling nam plaats. Jonge meisjes die er in hun korte, lijfomsluitende jurkjes en uitgelopen make-up ouder uitzagen, tippelden giechelend op hun torenhoge hakken heen en weer, niet goed wetend waarheen. Een groep opgeschoten Italiaanse jongens, eind tieners/begin twintigers, discussieerden over waar the best party was. Op Plaza Reial was niks te doen, volgens een van de Zuid-Europese fashion victims. Af en toe reed er een politieauto stapvoets voorbij, gewoon midden over de stoep. Een soort van robot-aliën met rood knipperende lampjes op zijn pak liep op stelten een clubopening te promoten. Een zwaar opgemaakt meisje met lang blond haar vroeg me in met een Oost-Europees accent doorlopen Spaans of ik een foto wilde maken van haar vriendinnengroepje. Aziaten, Britten, Noord-Europeanen en Amerikanen deden zich te goed aan patatas bravas, calamares, liters sangria en enorme pullen bier op de terrassen waar je veel te veel geld neer moet tellen om er te kunnen eten en drinken. Een jonge knul met een stapels flyers in de hand vroeg ons of we een fantastische avond uit wilden beleven. Sjiek geklede dames staken de Ramblas over, van Raval naar Gótico, en lieten een zweem parfum achter zich.

Genietend nam ik alles in me op. Af en toe stopten we en omhelsde ik hem zo hard ik kon, nu het nog kon. Soms kuste ik hem, ondanks dat hij net een zelfgerolde sigaret gerookt had. Halverwege, ter hoogte van de beroemde versmarkt begonnen mijn voetzolen zeer te doen van de hakken aan mijn voeten, die een zomer lang alleen maar slippers hadden gedragen. Zelfs een spier in mijn rechterbil begon te protesteren. De klok tikte verder, de oppas wachtte en over een paar uurtjes zou de wekker gaan om te waarschuwen dat het een weekend-werkdag was.

Maar de Ramblas kon me niet lang genoeg zijn en ongemerkt werden mijn al rustige stappen steeds langzamer. Het was een wandeling om nooit te vergeten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s