Vitorchiano

De klok op het dorpsplein slaat acht slagen en daarna nog twee op een lagere toonhoogte. Het is half negen ’s morgens. Ze loopt door de smalle straten en trekt haar sjaal nog eens extra aan. De ochtenden zijn fris, maar de blauwe lucht belooft dat het mooie dag wordt. Op de zijkanten van de straten ligt het vol duivenpoep. Sinds de nieuwe burgemeester het voor het zeggen heeft, wordt er nog maar weinig schoongemaakt. Als ze naar links kijkt, door een steegje tussen de oude, stenen huizen door, ziet ze een wolk nevel hangen over de rivier die daar ergens beneden stroomt. Als ze helemaal aan het einde van het steegje zou staan, zou ze hem kunnen horen, maar niet zien. Het groene gebladerte verbergt het water. Een politievrouw parkeert haar oude Fiat Panda – het politiemobiel – bij haar kantoor tegenover de kerk. Het is een van de weinige auto’s die door de extreem smalle straatjes past en de enige die er ongestraft mag parkeren. Er rijdt dan ook nauwelijks verkeer binnen de middeleeuwse muren. Het water in de fontein klatert dat het een genoegen is. Uit een straatje aan de overkant van het plein komt de kleine traktor gereden die ze vanmorgen in alle vroegte al hoorde rondkarren. Ook al is het een heerlijke nazomer, met overdag temperaturen van 26 graden, ’s nachts zakt het kwik naar de 11. De herfst laat niet lang meer op zich wachten en daarom zijn de dorpsbewoners hun houtvoorraad aan het aanvullen. Met grote hoeveelheden tegelijk rijdt de traktor de kortgehakte stammetjes naar de huizen.

Bij de laatste overgebleven dorpswinkel waar je eten kunt kopen – door de crisis zijn behalve een kledingzaak en de bar op het plein ook de delicatessenwinkel en de slager verdwenen – wordt het groente en fruit buiten in plastic kratten uitgestald. Aan de bar van het café vlak bij de toegangspoort staan een paar mensen hun espresso te drinken. De televisie staat aan.

Vlak buiten de poort staat de markt:  twee groente- en fruitkramen, een vis- en een kledingkraam. Een paar oude heren zitten op de bankjes op het midden van het plein. Een jonger meisje maakt met drukke handgebaren haar ongenoegen duidelijk tegenover een iets oudere man. Haar vader? Haar oudere minnaar? Een man die onder de overkapping een kop koffie drinkt, tuurt boven zijn krant uit richting de twee ruziemakers. Hij is nieuwsgierig.

Ze wandelt verder, over de weg, langs de dorpsschool, die een stuk met steentjes bedekte grond als speelplaats heeft, waar geen tekeningen, stickers of ander knutselwerk de ramen versieren en waar de kinderen behalve hun lunchpauze geen minuut vrij hebben.

Bij het postkantoor betaalt ze haar – totaal onterecht toegekende – parkeerboete: 28,70 euro plus 1,30 euro belasting maakt 30 euro. Op het roze papiertje dat ze achter haar ruitenwissers gevonden had, stond 41 euro. Maar omdat haar vriendin in het eeuwenoude dorp woonachtig is, kreeg ze 30 procent korting. Op de terugweg naar huis ziet ze dat de ijswinkel – een van de weinige in het hele land die écht zelf zijn ijs maakt van écht verse producten en die desondanks moet sluiten vanwege te weinig klandizie – nog niet open is. Nu al verheugt ze zich erop om vanmiddag weer een nieuwe smaak te proberen. Het is tenslotte een beetje vakantie.

Advertenties

4 gedachten over “Vitorchiano

  1. Ik lees graag je verhalen. Je schrijft op een manier waarbij ik het gevoel krijg dat ik er zelf ben geweest en het plekje goed ken. Ik kan het allemaal voor mij zien…. schitterende korte verhalen… Doet je dromen…. Looking forward to the next one….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s