Verhuisdag

Het is 8.22 uur. Ik zit op de rand van het bed, mijn zoontje slaapt nog. Ik heb slecht geslapen, zoals de hele week en net onder de douche het verhuisscenario van vandaag een paar keer doordacht.

Vorige week maandag stond de verhuiswagen in Barcelona voor de deur. Tien jaar, tien kuub. Meubels bleven ‘thuis’. We hebben flink gesjouwd, vriend A, oppas R en ik. Bij het dichtgooien van de laadklep kwamen de tranen. Twee nachten in een hotelbed, ‘dramatische’ afscheidsscènes, een lange treinreis terug en toen mocht ik de verhuiswagen lossen. Alles in de opslag. En met mijn reiskoffertje naast ons logeerbed en de onwerkelijkheid van grijze luchten en een koud buiten, was mijn hart ervan overtuigd dat we deze week weer richting Barcelona zouden gaan.

Gisteravond hebben we echter meer dan de helft van alle dozen en spullen weer overgeladen in een verhuisbus. Die Fiat staat nu geduldig voor de deur te wachten tot ik hem naar ons eindadres rijd. Daar laden we over een uurtje of drie alles weer uit. Drie trappen op en een andere logeerkamer in, die ons zo gul en warm voor onbepaalde tijd is beloofd.

Later op de dag zet ik mijn bed in elkaar en een commodekast. Pak ik de koffers uit en leg ik onze kleren in de inbouwkast waar iemand heel attent een aantal planken in heeft gemaakt. Zet ik onze tandenborstels bij de wasbak. Probeer ik een plekje te vinden voor mijn werkstoel. Sla ik mijn handen voor de mond bij het zien van al het speelgoed dat een plekje moet krijgen. Straks is het einde reis. Straks zijn we ‘thuis’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s