Gevulde speculaas

Gisteren stond ik in de rij voor de kassa met een nieuwe agenda voor 2014 in mijn hand. De kassajuffrouw haalde producten langs een scanner en vroeg de dame die haar portemonnee al open had of ze misschien gevulde speculaas wilde. Flinke plakken lagen in plastic verpakt in een mandje naast haar. Even twijfelde de dame, toen zei ze resoluut van niet. Wat een gemene actie, dacht ik. Gemeen en slim tegelijk, gevulde speculaas bij de kassa neerleggen en lichte dwang gebruiken door het ook nog eens aanbieden. De volgende klant was aan de beurt. ‘Wilt u misschien een pakje gevulde speculaas erbij? Het is in de aanbieding, voor maar 75 cent.’ Ze wilde er wel een. Toen ze wegliep en de meneer voor mij zijn spullen aan de kassajuffrouw gaf, zei hij zelf al: ‘Doet u mij maar zo’n pakje gevulde speculaas erbij.’ De kassajuffrouw glimlachte. Ze was vast met haarzelf ingenomen. De meneer stak vol voorpret – dat dacht ik af te lezen aan zijn gezicht – zijn boodschappen in zijn tas, en even begon ik ook te twijfelen. Tot nu toe had ik de verleiding al weken weerstaan. Dat hield ik nog wel vol, besloot ik. Maar ik stapte naar voren, keek richting het mandje en voor ik het wist was het mijn mond uit, voor ze ook maar iets had kunnen vragen: ‘Ik wil ook wel zo’n pakje, alstublieft.’

Tja. Daar stond ik dan in de keuken met een kop dampende thee en dat pakje speculaas met banketspijs ongeopend voor me. Vast een stukje nemen? Of nog even wachten? Want ik wist: het gaat meteen op. Elke dag een stukje, dat gaat niet, dat is niet reëel, daar is het spul niet voor gemaakt. En terwijl ik langzaam vervuld raakte van schuldgevoel, hoorde ik het geluid van het scheurende plastic. Op weg naar de bank met mijn thee en koek – een stuk op een schoteltje én een stuk in mijn mond – zag ik in de hoek van de hal mijn blauw-gele sporttas staan. Ooit had mijn toenmalige vriend die op een rommelmarkt op de kop getikt voor twee kwartjes, of een gulden misschien. Ik heb hem jaren met plezier gebruikt, was altijd loyaal, kocht nooit een andere. Maar inmiddels was de tas al zo’n zes jaar buiten gebruik. Morgen echter zou ik hem voor het eerst weer meenemen naar buiten, de fiets op, en opbergen in een kluisje in de sportschool. Om dat te vieren, mocht ik mezelf nu best even verwennen. En met dat in gedachten at ik mijn schuldgevoel weg.

Advertenties

Een gedachte over “Gevulde speculaas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s