Fietsen in de kerk

Het zonlicht valt door de prachtige glas-in-loodramen. De motieven zijn abstract en sober, gepast binnen de christelijke gereformeerde kerk. In de nok is een bijbel geëtst in de kleurige vensters. Ik kijk in de rondte en omhoog. Ver op de achtergrond klinkt muziek. Het is lang geleden dat ik me zo geïnspireerd voelde. Ik sluit mijn ogen en concentreer me op mijn binnenste. Maar dan wordt de ruimte gevuld door een schreeuwende mannenstem: ‘Kom op, VOLHOUDEN! Geef ALLES wat je kunt! Nog 10, 9, 8…!’ De woorden waren niet naar mij gericht, maar ik ga er toch harder van fietsen.

Vol goede moed en met een behoorlijk uitdagende doelstelling ben ik namelijk voor het eerst sinds jaren weer eens lid geworden van een sportschool. En geloof het of niet, die zit gevestigd in de voormalige Opstandingskerk van de stad. Voor een heuse spirituele ervaring. Ofzo.

Bij de intake een uurtje gele20131029_114913den, stond het huilen me nader dan het lachen. Zo’n meetlint om m’n lijf, een weegschaal die niet alleen gewicht, maar ook vetpercentage meet, de cijfers letterlijk zwart op wit: zo verschrikkelijk confronterend. Om die vervelende trillip te compenseren bleef ik maar grapjes maken tegen Patrick, de jonge, overenthousiaste medewerker die vlijtig al mijn maten aan het opnemen was – ‘Dit is nou niet echt het moment om mijn buik in te houden, hè? Hihihi.’ Lieve hemel, wat gênant.

Inmiddels ben ik wel goed bezig. Ik heb een buikspierkwartier gedaan, een of andere snelle miniworkout van tien oefeningen van 1 minuut per stuk en twee rondes van de trots van de sportschool: fit & fun. Het is een circuit van ik weet niet hoeveel oefeningen, kracht en cardio, elk 35 seconden lang en je moet álles geven, zo hard en zwaar mogelijk zodat je na een kwartier helemaal afgemat druipend van het zweet op de grond ligt. Fit & fun. Mijn god.

Nu een cooling down op de fiets, de ochtend evaluerend in mijn hoofd. Weten dat ik nooit meer terug wil naar dit punt. Vanaf hier moet het beter. En ik denk het onvermijdelijke: ik eet nooit meer gevulde speculaas!* Ik ben best gemotiveerd en wil hard werken, maar als Patrick langskomt en vraagt of ik meedoe met het volgende buikspierkwartier en de aaneensluitende miniworkout, bedank ik vriendelijk. Het is mooi geweest. Met een lege waterfles loop ik met mijn vermoeide lijf de trap af richting de kleedkamer. Het begin is gemaakt. Nu is het een kwestie van geloven in mijzelf en volhouden.

* In de categorie: ‘Ik drink nooit meer!’ ‘Dit was mijn laatste sigaret!’

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s