Pannenkoek

Ze zit alleen aan een tafeltje, met haar rug richting de muur. Kort grijs haar, netjes gekapt. Een mooie zwart-witte blouse op een donkere broek. Een opvallende, grote, rode steen aan een ketting om haar hals.

Rechts van haar twee tafels met gezinnen met jonge kinderen en twee mannen die met bier op de bijpraattoer zijn, links van haar een groepje van drie vriendinnen. Vanuit haar ooghoek kijkt ze terloops naar een jongetje dat met zijn tong uit zijn mond ingespannen binnen de lijntjes probeert te kleuren. Zijn moeder observeert en lacht. Het pannenkoekhuis zit vol gezelligheid – afgezien van vijf Engelstalige meiden die alle vijf bijna onafgebroken op hun smartphone koekeloeren.

Ze leest geen boek, maakt geen sudoku, speelt geen spelletje op haar mobiel, kijkt niet om zich heen. Ze staart wat voor zich uit, tot haar eten wordt geserveerd.

Haar pannenkoek is een feestje. Groot, heel groot, met prachtig rode vruchten en een enorme toef slagroom ernaast. In alle rust giet ze er stroop over, snijdt ze stukken af, eet ze een rode vrucht, lepelt ze het schaaltje slagroom leeg.

Wat maakt dat iemand zich in zijn (haar) eentje op zo’n feestelijke pannenkoek trakteert? Zou ze wat te vieren hebben gehad? Was ze jarig? Of wilde ze gewoon een regenachtige maandag opfleuren, net zoals wij?

Advertenties

Een gedachte over “Pannenkoek

  1. Dag lieve dochter, ik herken mij in die oude dame als mens en kan je zeggen dat ik een ruiker aan redenen heb om te zijn zoals zij; het gros ervan is toch wel een verwachting koesteren om in alle rust even mezelf te kunnen zijn, bij te komen en te observeren. Daarbij is het geen probleem dat er dan allerlei gedachten door het hoofd gaan, maar dat gaan van die gedachten is niet gejaagd …. wat ik grappig vind, is dat je niets vertelt over de dynamiek van haar onderste extremiteiten …ik zie veel mensen altijd hun beide bovenbenen in een ongeveer negentig graden stand ten opzichte van hun onderbenen in rap tempo heen en weer bewegen. Bij de een gaat dat synchroon, bij de ander is er een faseverschil. De frequentie is relatief aan de hoge kant, terwijl de amplitude -ter hoogte van de knie gemeten- gek genoeg bepaald lijkt te worden door de frequentie. Hoe hoger deze laatste is, hoe groter ook de amplitude. Komt het stelsel tot rust, zie ik meestal even een korte trek van vermoeidheid optreden en dat is ook het signaal om een slok te nemen van wat ingeschonken staat. De beschreven dynamiek gaat tegenwoordig gepaard met een intens en heftig gevinger aan en op de bekende smartphones. Dit laatste aspect voeg ik toe om jouw niet te verleiden tot de schalkse gedachte dat ik mijzelf beschreef. Neen, ik was juist de rustige observator. En misschien dat die oude pannenkoekenmevrouw van jou ook deze rol vervulde van waarnemen in de samenleving. xxx

    Date: Mon, 18 Aug 2014 19:28:10 +0000 To: maartenchoff@hotmail.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s