Magie

Ineens zat hij op mijn stoep, in al zijn fijnheid. Ontwapenend, zelfverzekerd, praatgraag. Grappig. Lief. Oprecht. Zó ontzettend leuk. Terwijl we kletsten en lachten kwamen er plotseling vlinders m’n buik in, de een na de ander, voor het eerst sinds acht jaar. En toen die zoen… Vanaf dat moment, als ik aan hem dacht, voelde ik mijn hart tegen de binnenkant van m’n borst slaan. Maar dan ook echt. Ik wist niet wat me overkwam en kon het wel van de daken schreeuwen.

Het giechelende meisje in mij liet zich zien. Op een rozig wolkje maakten we allerlei plannetjes: hij noemde terloops dat hij me ooit mee zou nemen naar Engeland, ik mocht z’n cd-kast plunderen, we gingen cocktails drinken in een clandestien barretje, de hele zomer rotzooien op het strand en vrijen in een duinpan, ik zou hem mijn Barcelona laten zien. Ik hield zijn hand vast, hij sloot z’n armen om me heen, mompelde dat ik er zo goed in paste. De laatste keer dat hij bij me wegging, draaide hij zich om, keek me aan en zei: ‘Dat zoenen van ons, daar gebeurt iets. Dat is echt apart.’ Hij pauzeerde even en zei zowel tegen mij als tegen zichzelf: ‘Ja, dat is heel bijzonder.’

Pfff, keer duizend, magisch, ervoer ik.

Het was spannend! En de manier waarop we praatten had iets volwassen, bij gebrek aan een ander woord. Het was vrolijk, makkelijk, ontspannen, respectvol en fijn. Ik dacht dat ik de jackpot had – en zei hem dat ook.

Dat had ik niet moeten doen.

Slechts vier weken na de stoep is mijn wereld wéér op zijn kop gezet. Ik was vergeten hoe dat is, om plotseling buitenspel te worden gezet – en ik me met al mijn emoties een dommerdje voel, het spel van de liefde nog steeds niet machtig. Ik hou niet van dat soort spelletjes. Ik hou van echt.

Weer snap ik dus niet wat me overkomt, wat ik kan, wat ik moet. Minuten duren eindeloos. Onrust in mijn lijf. De zee lonkt. Ik weet niet of ik heel hard wil rennen (dat kan ik niet, maar wandelen, 13 km per dag, check), keihard dansen (check), de ogen uit mijn kop janken (check), het op een zuipen zetten (het klinkt zo plat, maar check)… Of gewoon diep ademhalen, lachen en doen alsof er niets is gebeurd (check).

Vriendin appt ’s morgens of ik wel heb geslapen. Belt ’s avonds om te weten hoe het gaat en stuurt me naar bed. Vader lacht ongemakkelijk en zegt dat ik maar een borrel in moet schenken. Daar zorgt buurvrouw voor; zij heeft wijn in overvloed. De buurmannen organiseren spontaan een diner. De bloemist voor de deur zet verse ruikers op mijn tafel. Vriend houdt me vast en herinnert me eraan dat er heus gauw een dag aanbreekt waarop mijn binnenste weer rustig is. Andere vriendin roept hartstochtelijk: ‘Het is een lul!’

Was-ie het maar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s