Met z’n drietjes

Vorig jaar 8 april was net zo’n mooie dag als vandaag. Blauwe lucht, warme zon, frisse wind. We zaten op het dak van het huis van onze oudste broer. Bijzonder, want zo vaak waren wij drietjes niet samen. En we wisten dat de kans klein was dat het nog eens zou gebeuren; uitzaaiingen in zijn ruggenmerg en hoofd. Een paar weken, maanden misschien, had de dokter gezegd.

‘Hoe breng je nu je dag door, Pat?’ vroeg ik. Dat deed ik met een bedoeling: ik wilde weten of er iets was wat we samen nog konden doen, iets wat hij graag wilde. Werner speelde hier direct op in. Hij had dezelfde gedachtengang als ik en nu het gesprek over Patricks energie ging, was er een opening gecreëerd:

‘Heb je misschien een soort bucketlist?’ vulde hij me aan. Ik zag dat Pat zijn jongere broer een niet-begrijpende blik gaf. Hij snapte niet waar Werner op doelde. ‘Is er iets wat je nog graag zou willen doen? Binnen wat mogelijk is natuurlijk,’ verduidelijkte hij. We hoopten allebei dat er iets was, en dat we konden bijdragen aan dat iets. Dat we het mede mogelijk konden maken. Een korte wandeling op een mooi strand, een visje eten aan de boulevard, een schilderij bekijken, de nieuwste vinylplaten luisteren in een muziekwinkel. Iets simpels wat we samen konden doen.

Maar Patrick schudde zijn hoofd en maakte een rondbewegend gebaar met zijn arm.
‘Dit is alles wat ik wil. Thuis zijn met mijn familie.’ We waren alle drie even stil. Toen sprak hij langzaam, met zachte stem, maar zeer gedecideerd: ‘Ik heb maar één wens en dat is dat ik beter word. Ik hoef nergens heen, ik wil niets meer doen. Ik wil alleen maar beter worden. Ik wil alleen maar beter worden.’ Hij zuchtte diep en fluisterde nu. ‘Ik wil alleen maar beter worden.’

Het was een doodsimpele wens. Helder, en vanuit een intens verlangen geformuleerd. Het enige en alles wat hij wilde, was bij zijn gezin blijven. Zijn kinderen zien opgroeien. Hij hoefde niet naar zee, hoefde niet nog iets moois te zien, geraakt te worden door indringende muziek. Het zou hem worst wezen. Alles was onbelangrijk, niets deed ertoe, behalve dat ene: beter worden. In elk gesprek vertelde hij dat hij niet klaar was om ze achter te laten. Dat hij ze niet wilde missen, alsof het niet andersom zou zijn, als hij er niet meer zou zijn.

Hij wist maar al te goed dat de ziekte hem bij de lurven had, maar hij bleef hardnekkig volharden in dat er altijd wel iemand was die op miraculeuze wijze genas. Die iemand zou hij zijn. Maar toen de tumor inderdaad gekrompen bleek, durfde hij toch niet te hopen. Dat veranderde toen dat kloteding een paar weken later ineens weer de geest kreeg en ruimte in zijn hoofd begon in te nemen; hij zei niet op te geven. Ook toen bleek dat er uitzaaiingen waren, in zijn rug en in zijn hersenen, bleef hij focussen op ná het ziekteproces. Over zijn uitvaart mochten we niet praten, wel over het feest dat hij zou geven als hij compleet genezen was. Diep in zijn hart wist hij heus wel hoe het zou gaan, maar hij koos ervoor het te ontkennen. Dat was namelijk alles wat hem overeind hield. Haast obsessief klampte hij zich vast aan het nog ongeschreven scenario waarin hij over een jaar of wat met vrienden zou proosten op zijn genezing. Dat was makkelijk te visualiseren. Het onbekende daarentegen, de beangstigende dood, niet. Bij niks kon hij zich niets voorstellen – ik ook niet.

Werner stuurde me zojuist een foto van ons drieën, daarboven op dat dak onder een blauwe lucht, met toegeknepen ogen door het felle licht van de zon. Hoewel hij het er niet bij schreef, vermoed ik dat hij bij het zien van die foto en bij de herinneringen aan die bijzondere dag ook niets liever wil dan dat: met z’n drietjes zijn, in volle gezondheid. Net als ik. Net als Pat.

Advertenties

6 gedachten over “Met z’n drietjes

    • Dat heb ik ook nog steeds Jacques, als ik nadenk bij hoe hij erin stond. Daar word ik vanbinnen stil van, om verschillende redenen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s