Commerciële intelligentie

Het leuke van het werken als eindredacteur is dat je nog eens iets opsteekt. Vorige week bijvoorbeeld lag er een uiterst handig boekje voor de creatieve zzp’er op mijn werktafel. Het is geschreven door een (commercieel zeer intelligente) fotograaf en geeft mensen zoals ik – die zo nodig voor zichzelf willen werken, vrijheid nastreven en hun geld willen verdienen met schrijven, ontwerpen en andere creatieve beroepen – enorm slimme tips.

Mensen zoals ik hebben het namelijk over het algemeen niet makkelijk. Natuurlijk: we doen wat we willen en dat geeft veel voldoening, een gevoel dat goud waard is. Als we geen zin hebben om te werken, gaan we iets leuks doen. Die verloren uurtjes halen we ’s nachts wel weer in. Niets zo fijn als ’s nachts doorwerken en na een (paar) liter koffie met vermoeide, rode ogen de stad zien en horen ontwaken. Maar het brengt ons, over het algemeen, geen ruim en/of stabiel inkomen, het is moeilijk een hypotheek af te sluiten, we bedelen constant om werk, we bouwen geen pensioen op, hebben geen recht op een werkloosheidsuitkering of zwangerschapsverlof (misschien ook wel, maar dat weet ik niet eens!): zekerheid is ver te zoeken.

Dit boek, dat over twee maanden verkrijgbaar is, maakt ons duidelijk dat het ook anders kan. En dat het niet eens zo heel moeilijk is. ‘Je’ moet er wel wat voor doen, het komt niet vanzelf, maar ook wij, vrijheidslievende freelancers, kunnen commercieel intelligent aan de slag. Ook wij kunnen zorgen voor veel werk, genoeg inkomen en alle gevolgen van dien. Met dank aan Robert Elsing.

Homemade

Wat HAATTE ik handenarbeid op school. Ik vond er werkelijk niks aan. Ik kon het ook niet goed, waarschijnlijk was dat de reden van mijn diepe afkeer van creatief bezig zijn. De afwerking was het altijd nét niet helemaal. Vamos, het zag er niet uit. Tekenen was ook zo’n vak. Wel leuk en geinig, maar ook heel frustrerend, want ik kon (kan) nog geen fatsoenlijke boom tekenen. Ik moet altijd heel hard lachen als een van mijn vriendinnen me wijst op een website waar, ook in mijn ogen, heel leuke creatieve projecten op staan. Gezellige handigheidjes voor in huis, originele kleding of speelgoed voor je kind, zelfgemaakte cadeaus, weet ik het. Heel erg leuk, maar helaas niet aan mij besteed.

Toch heb ik ook een Crea Bea in mij. Ik gooi de Expedit (voor de niet-kenners: Ikea) niet aan de straat als ik ‘m niet meer wil. Nee, ik haal hem uit elkaar en schroef wielen onder een van de lange planken die dan onder mijn bed als opslag dienstdoet. Ik schilder de kleine plankjes met dezelfde latexverf als waar de muur mee beklad is, schroef er van die houders aan, boor gaten in de muur en heb dan heel handige plankjes. Of ik zaag een plank in smalle, korte stukken, schilder die en bevestig ze aan de muur waar ze de functie van kaarsenhouder hebben. Mijn zelfgemaakte – zelfgezaagde, niet vastgelegde – drempel was ooit onderdeel van een boekenkast. Er moeten toch nog heel wat andere voorbeelden te noemen zijn, maar ze komen niet tot me, op dit moment.

Anyway, vandaag had ik weer een crea-moment!

Het eerste wat mijn zoon doet als hij op de crèche de klas inloopt, is autootjes door een buis rollen en daar heel hard om lachen. Dus toen ik vandaag een man een lange buis bij het afval zag neerzetten, wist ik het wel! Ik heb gezaagd, ik heb kijkgaten gesneden en ik heb gewrikt met een schroevendraaier. Ik heb geverfd, gemeten en rondjes getekend waar morgen gaatjes geboord gaan worden. Dat ding gaat aan de muur, scheef uiteraard, anders werkt het niet, er komt een doos onder die de auto’s opvangt en klaar. Een homemade autotunnel!

Tel het aantal uitroeptekens; je ziet hoe enthousiast ik ben. Zal ik dan maar een homemade blog beginnen?