Alledaags drama

De zon schijnt. Het is een mooie dag.

Oranje pilonnen versperren de twee laterale rijbanen van de vijfbaansweg in het midden. Een groepje agenten staat geanimeerd met elkaar te kletsen. Voor hen is het een normale werkdag.

Het voetgangerslicht springt op groen, maar weinig mensen steken over. De meesten blijven staan kijken. Met de handen in hun broekzakken of lurkend aan een sigaretje. Ze kijken richting de plek waar onder andere een politiebus en twee politieauto’s staan.

Als al het verkeer op de grote kruising even stilstaat voor het rode licht, is het geluid van een bezem hoorbaar.

Twee ambulances staan op de brede stoep tussen de hoofdweg en de laterale rijbanen. De deuren zijn dicht. Een paar meter verderop, half op de stoep, half op de weg, ligt een fel geelgekleurde brancard. Er ligt niemand op.

Een toerist, die een paar minuten eerder uit de speciale vliegveldbus is gestapt, wandelt met zijn koffer in de ene hand en een opgevouwen kaart van de stad in zijn andere voorbij. Hij kijkt omhoog naar de huisnummers en ziet niet hoe een politieagent zaagsel over de roodgekleurde stoeprand veegt.

De zon schijnt. Het is een mooie dag. Voor de meesten, althans.

Advertenties