Tegeltjes

In de keuken groeit een stapeltje tegels. Er liggen twee dikke stoeptegels, heel eigen van Barcelona. Eentje heeft een soort van bloem en eentje bestaat uit vier vierkante kleinere tegeltjes met in elk vierkant een cirkel gebeitst. En vandaag mocht ik er een prachtige modernistische mozaïek bij leggen.

Ineens zie ik de stoeptegels los liggen op straat en verdwijnen ze in mijn tas. Die van vandaag krijg ik door simpelweg te vragen bij een winkel waar ze bezig zijn met de vloer: ‘Ik zie bij het afval een halve tegel liggen. Hebben jullie niet een hele tegel liggen die ik mee zou mogen nemen?’ Ook na mijn uitleg van het waarom van mijn vraag kijken ze me bevreemd aan. Maar een van de mannen loopt naar achter, pakt een tegel van de grond en houdt hem voor me onder de kraan:
‘Alsjeblieft, hij is nog schoon ook.’

Ik herinner me mijn blijdschap bij het toevallig vinden van de eerste stoeptegel, hét perfecte souvenir uit de stad, speciaal voor mezelf. Zo typisch Barcelona en zo symbolisch voor alle stappen die ik hier letterlijk en figuurlijk gezet heb. Extra blij was ik bij het wederom toevallig vinden van ‘de bloem’. En vanmorgen deed ik wat huppelpasjes toen ik wegliep met het mozaïek in mijn handen. Nu wordt het een sport er zo veel mogelijk te verzamelen in de tijd die nog rest, om er later een of meerdere tafeltjes ofzo van te maken. Barcelona blijft bij me, waar dan ook, dat is zeker.