Witte benen

Veel meiden die ik ken, stellen de eerste stranddag uit om één simpele reden: ze schamen zich voor hun witte huid. Die moet eerst gebronsd voor ze zich in bikini dan wel badpak dan wel monokini of misschien wel topless durven vertonen. Maar voor die laatste optie komt er meestal eerst een zonnebankkuurtje aan te pas.

Ik moet daar altijd een beetje om lachen. Eén dag moet de eerste zijn, denk ik dan. Iedereen komt wit de winter uit. Maar ik begrijp het wel, heus.

Gisteren was voor mij de eerste korte-broekdag. ’s Morgens was het nog een beetje fris en kon ik met lange broek de straat op. Maar ’s middags was dat niet meer te doen. Dus daar ging ik, met een T-shirtje, korte broek (net geen Daisy Duke) en een paar stappers eronder, want daarna zouden we een flinke wandeling langs de zee gaan maken. M’n benen, nog even snel glad geschoren, zagen bleekjes tussen de donkere spijkerstof boven mijn dijen en mijn bruine, korte laarzen onder aan m’n kuiten.

Een onzekere tiener ben ik al lang niet meer. Diëten doe ik niet aan. Maar net als bijna elke andere vrouw zijn er behalve dagen dat ik tevreden in de spiegel kijk, ook dagen dat ik zo verschrikkelijk baal van wat ik zie, dat er kleine donderwolkjes boven m’n hoofd vliegen. Sporten? Ja, ooit gaf ik spinningles. Maar een sportschool van binnen bekijken heb ik al jaren niet gedaan. Sinds de laatste zwangerschap kan ik mijn buikspieroefeningen op twee handen tellen. Dus voor de volle 100% zeker ben ik toch ook niet, hoor, over mijn lijf en haar (on)appetijtelijkheid. Ik weet nog dat ik tien jaar geleden trots was op de o zo gladde, rimpelvrije huid van buik, billen en benen. Nu is dat wel anders. Ook ik ontkom niet aan de grillige vervormingen, die ongetwijfeld veel ernstiger lijken in mijn ogen dan in die van jou.

Dus toen ik na een meter of 50 door een best leuke vent van boven tot onder werd opgenomen en hij in het voorbijgaan lachend een goedkeurende joder* uitte, kon ik mijn lach niet onderdrukken. Ik loop dan weliswaar elke dag achter een buggy, maar ik heb het nog steeds! I still got it!

*joder: verdomme. Wordt gebruikt als vloekwoord in vervelende situaties, maar ook als uitroep van bewondering.